Guido De Padt

Oproep aan Minister: “Uitbaggeren van Dender”

Marijke — Fri, 27 Aug 2010 08:58:49 +0000

De regio Geraardsbergen werd in het verleden regelmatig geteisterd door overstromingen. Daarom bestaat er een noodzaak tot uitbaggeren van Dender.
Ik heb destijds persoonlijk kunnen vaststellen hoeveel leed dit veroorzaakt. Een en ander heeft te maken met een gebrekkige opvangcapaciteit van de Dender, die steeds meer en meer aanslibt.
De Waalse overheid heeft het gevaar daarvan ingezien en heeft de Dender op Waals grondgebied gebaggerd. Dit heeft tot gevolg dat voortaan een grotere hoeveelheid rivierwater het stoomafwaarts gelegen Geraardsbergen zal bereiken, hetgeen bij grote neerslag desastreuze gevolgen zou kunnen hebben. Wegens de remmende werking van de sluizen, zal het overstromingsgevaar immers toenemen, omdat de Dender in Geraardsbergen steeds minder kan fungeren als waterrecipiënt en bufferrivier. Hoe lager die is, hoe groter het gevaar dat de Dender buitens haar oevers treedt. Anderzijds heeft dit ook gevolgen voor het riviertoerisme (vooral passagiersvaart die wordt bemoeilijkt door onvoldoende diepgang), dat aan de Denderstreek een gevoelige meerwaarde kan bieden.
De stelling dat baggeren niets wijzigt aan het niveau zelf van de Dender, is juist, maar gaat voorbij aan voormelde vaststelling (en aan de vraag waarom men in Wallonië dan wél baggert).
Ik wil hier uw bijzondere aandacht voor vragen en hoop dat maatregelen worden getroffen om niet alleen Geraardsbergen, maar de ganse Denderregio te beschermen tegen watersnood.
In dat verband zal ook dringend een oplossing moeten worden gezocht voor het arrest dd. 06.04.2010 van de Raad van State, waarbij de stedenbouwkundige vergunning (van de gewestelijke stedenbouwkundige ambtenaar) houdende toelating tot de aanleg van een dwarsdijk ter hoogte van de Veldekensdreef in Overboelare, werd vernietigd. De vernietigingsgronden zijn niet terug te vinden in het arrest, zodat het mij onduidelijk is op grond waarvan dit is gebeurd.
Guido De Padt
Senator

Nieuw schooljaar: kindvriendelijke werktijden zorgen voor een betere kind-ouderrelatie

Marijke — Fri, 27 Aug 2010 07:19:06 +0000

Kinderen zelf aan de schoolpoort kunnen afzetten of ze aldaar gaan ophalen, is niet voor elke ouder weggelegd. Vooral wanneer men te maken heeft met strakke werktijden en er even tussenuit glippen niet bij is. Ook een dringend bezoek aan de geneesheer, even in de klas binnenspringen om een vergeten schoolboek af te geven, enz., is dan niet aan de orde. Met het invoeren van flexibele werkuren voor ambtenaren heeft het OCMW Geraardsbergen o.m. aan deze situaties een antwoord willen bieden. Bijna 4 jaar later , is het tijd voor evaluatie. En wat stellen we vast? Flexibel werken werkt!
Vertrouwen is het sleutelwoord bij flexibel werken. Vooral van werkgevers. Dat het niet uitmaakt waar en wanneer je je werk doet, àls je het maar doet.
Flexibel werken is niet alleen mooi ideaal, maar pure noodzaak, zegt ocmw-voorzitter Guido De Padt. De moderne medewerker is mondig, gewend om met technologie om te gaan en thuis in de kunst van het onderhandelen. Vooral de jongere generatie wil niet op de hiërarchische weg met elkaar omgaan die tot voor kort arbeidsrelaties typeerde. Bovendien leven we in een geïndividualiseerde samenleving, werknemers willen autonomie en vrijheid. Ze willen geen baas meer die vertelt wat ze moeten doen. Mensen willen graag werken en doen waar ze goed in zijn, maar niet (meer) in een 9-tot-5-kantoorbaan en een baas die controleert of iedereen wel achter z’n bureau zit.
Wat later beginnen als je even naar de dokter moet, eerder naar huis voor de kinderen en dan later gewoon die nota schrijven?
Guido De Padt liet voor de ambtenaren die in de administratie van het OCMW Geraardsbergen werken, het systeem van flexibele uren invoeren.
Vanuit de filosofie dat niet de werktijd en de aanwezigheid op het werk relevant zijn voor de kwaliteit van het werk, maar het werk zelf en de kwaliteit van het geleverde werk, startte dit project op 1 mei 2007.
Medewerkers hebben de vrijheid hun werkuren vrij te kiezen. Zij kunnen werken tussen 6u45 ’s morgens en 21.21u ’s avonds.
In dit systeem vallen de stamtijden of vaste werkuren met verplichte aanwezigheid van 9 uur tot 12 uur en van 14 uur tot 16 uur weg.
De minimale werktijd van 5 uren vervalt, de maximale werktijd van 9 uren per dag blijft behouden.
De minimum middagpauze van een half uur vervalt. Bij het nemen van een effectieve middagpauze moet er uiteraard wel geprikt worden. Conform het arbeidsreglement is eten tijdens de diensturen niet toegelaten.
Sommige medewerkers kunnen op elke dag van de week komen werken, of dit nu een verlofdag is of niet. Via het registratiesysteem wordt dit automatisch verrekend.
Katelijne is getrouwd, heeft 3 kinderen en werkt als stafmedewerker bij het OCMW Geraardsbergen. Hoe bevalt het haar?
“Binnen het ocmw wordt heel wat gedaan om gezinsvriendelijk te kunnen werken.
Flexibel werken is binnen de administratie heel normaal. Je kunt een keertje eerder weggaan als dat nodig is, of een dag overslaan. Iedereen werkt hier hard en leidinggevenden gaan ervan uit dat je uren toch wel maakt. Er is over het algemeen veel vertrouwen. Niemand vraagt je waar je heengaat als je een keer wat eerder weg bent om je kinderen op te halen. Het geeft mij veel rust om die flexibiliteit te hebben. Ik vind dat je zelf verantwoordelijk bent voor je resultaten en dat het niet uitmaakt wanneer je je werk doet. Heel efficiënt toch?”
Dit systeem legt de verantwoordelijkheid bij de medewerkers zelf. Dit geeft een gevoel dat “men vertrouwen heeft in hen”. De medewerkers weten dat ze het lot ook in eigen handen houden en ze enkel zichzelf ’straffen’ indien ze het niet nauw nemen met de gemaakte afspraken. Die afspraken zijn ook duidelijk en op voorhand meegedeeld.
Wel wordt verwacht dat de medewerkers de nodige flexibiliteit aan de dag leggen. Zij dragen de verantwoordelijkheid de permanentie binnen hun dienst te verzekeren tijdens de openingsuren, in overleg en in samenspraak met hun collega’s en de leidinggevende. Afspraken binnen de dienst dienen gerespecteerd te worden. Indien bijvoorbeeld aanwezigheid op een vergadering of op een afspraak verwacht wordt, dient de medewerker zich daaraan te houden.
De diensten binnen het departement Maatschappelijk welzijn richten zich op de eerste plaats rechtstreeks naar de burger. De toegankelijkheid voor deze burger mocht geenszins door het invoeren van het systeem van vrije werkuren in het gedrang komen. De openingsuren van de sociale dienst werden behouden.
Het permanentiesysteem van de maatschappelijk werkers bood voldoende mogelijkheden aan de medewerkers om mits onderlinge afspraken toch gebruik te kunnen maken van de soepelheid van het systeem. Tot op vandaag blijkt dat goede onderlinge afspraken die tussen de medewerkers op vrijwillige basis worden genomen het ook binnen een ‘klantgerichte’ dienst mogelijk maken om dit systeem in te voeren.
Het is mijn aanvoelen dat deze onderlinge afspraken vlot verlopen. Medewerkers appreciëren deze vorm van vrijheid met het daaraan gekoppelde verantwoordelijkheidsgevoel. Het geeft een soepelheid dat hen bijvoorbeeld makkelijker laat omgaan met gebeurtenissen in hun privé-leven.
Nu, we zien zelfs dat collega’s hun werkuren aanpassen en cliënten buiten de klassieke kantooruren ontvangen of bezoeken.
De medewerkers waren bij de invoering aangenaam verrast om “zoiets te krijgen”. Er was en is een algemene teneur van tevredenheid.
Binnen het OCMW Geraardsbergen zijn verschillende medewerkersgroepen actief. De aard van het werk, de noodzaak van 24u op 24u aanwezigheid en verzorging binnen de rusthuizen vereisen een afzonderlijke benadering van uurroosters en tijdsindeling.
Naargelang de plaats van tewerkstelling is het ook niet steeds praktisch haalbaar om een glijdende uurregeling toe te kennen (bvb. de technische dienst).
Zij die er niet van kunnen profiteren, zijn natuurlijk minder gelukkig.
De vrije werkuren zorgen voor heel wat meer vrijheid bij de medewerkers. Door het verdwijnen van de stamtijden, ontstaat veel meer speling voor de planning werk – privé. De verhalen zijn legio: een beetje later kunnen naar het werk vertrekken, vroeger stoppen om een terrasje in de zon te doen, een langere middagpauze nemen, eventjes het kind van school halen en dan terug komen. We stellen vast de collega’s minder afwezig zijn omdat ze naar de tandarts of naar de dokter moeten.
Over 20 jaar zal het heel normaal zijn dat iedereen werkt waar en wanneer hij wil. Dat is een evolutie die niet meer te stuiten is.

Opening nieuw kinderdagverblijf in Onkerzele-Geraardsbergen.

Marijke — Thu, 19 Aug 2010 13:23:24 +0000

Deze middag werd een nieuw kinderdagverblijf geopend in de Kampstraat in Onkerzele. Het OCMW van Geraardsbergen heeft een gebouw dat eigendom van de stad is, gerenoveerd met eigen personeel en met leefloongerechtigden, om thans een gebruiksrecht te geven aan een private speler.
Op deze manier creëerden wij de mogelijkheid om 25 bijkomende bedden in gebruik te laten nemen. En binnenkort komen er nog een tiental bij, bovenop de 28 die het OCMW al exploiteert.
Het uiteindelijke streefdoel is te komen tot 82 bedden, zodat het tekort aan opvang in Geraardsbergen stilaan wordt weggewerkt.

Gemeenschapsdienst door leefloners kost minimaal 30 miljoen per jaar

Marijke — Wed, 18 Aug 2010 18:45:18 +0000

Er is de laatste dagen veel te doen geweest over de leefloners, waarvan men verlangt dat zij voortaan het onkruid op de stoepen moeten wieden. Ook het vuil van de straat -waar zij soms mee vereenzelvigd worden- zou door hen moeten opgeruimd worden. Ik hoorde ook al mensen opperen dat de oudjes in de rustoorden door deze steungerechtigden zouden moeten geholpen worden bij het nuttigen van een maaltijd, enz. ‘Wanneer de gemeenschap investeert in mensen via een leefloon, moet daar iets tegenover staan’, verklaarde een socialistisch schepen recent in de pers. Even terzijde: enige tijd terug wou ik als OCMW-voorzitter van Geraardsbergen, de toekenning van een leefloon koppelen aan de verbintenis om binnen een bepaalde termijn een minimale kennis van het Nederlands te verwerven. Volstrekt onaanvaardbaar, was de reactie van de socialisten. Ik was dus verbaasd te lezen dat de sp.a het leefloon (en wellicht bij uitbreiding ook de werkloosheidsvergoedingen) wil laten afhangen van de bereidheid om gemeenschapsdiensten uit te voeren. Maar dat dus even terzijde. Het debat over het uitvoeren van taken van algemeen nut door mensen die “trekken van het OCMW” of “op den dop staan” leeft al een tijdje. Toenmalig minister van tewerkstelling Miet Smet lanceerde in 1993 al de idee om voor langdurig werklozen een verplichte gemeenschapsdienst in te voeren. Toen ook de VLD er in 2004 voor pleitte om werklozen en steuntrekkers gemeenschapsdienst te laten leveren in ruil voor een uitkering, oogstten de liberalen een storm van kritiek. Maar de politieke geesten zijn dus blijkbaar aan het rijpen. De vraag die zich evenwel stelt is te weten of de lokale overheden daar zelf wel rijp voor zijn. Elke OCMW-voorzitter weet immers dat het weinig of geen zin heeft om leefloongerechtigden aan het werk te zetten zonder begeleiding. En dat het soms om steuntrekkers gaat die zelfs met begeleiding, opleiding en vorming, niet in staat zijn om te werken, blijkt uit volgende vaststelling. Sinds enkele jaren sanctioneert de RVA veel vlugger diegenen die niet werkwillig zijn. Daardoor belanden meer en meer mensen bij het OCMW. Ik geef hierna de cijfers weer voor de Wallonië, terugkoppelend naar een studie van de Fédération des CPAS (www.ucvw.be/cpas). In 2005 verhuisden in Wallonië 373 personen van de RVA naar de OCMW’s, terwijl er in 2009 niet minder dan 4499 geschorste werklozen ten laste kwamen van de OCMW’s, of een verhoging van 1.206% op vier jaar. Vooraleer geschorst te worden als uitkeringsgerechtigde werkloze, wordt al vrij veel druk uitgeoefend op de werklozen en worden hen door de VDAB/FOREM ook tools aangereikt om gemakkelijker de weg naar regulier werk te vinden. Dit allemaal negeren en “er zijn klak aan vegen” – waardoor men geschorst wordt – wijst op een bedenkelijke attitude. Het gaat (in Wallonië) in het merendeel van de gevallen om niet- of laaggeschoolden tussen 26 en 45 jaar, waarvan ongeveer de helft mannen en vrouwen, en 51% éénoudergezinnen.
En daar moeten de OCMW’s –ook de Vlaamse- het dan maar mee stellen. Zij moeten vooreerst de uitbetaling van de leeflonen van de RVA-geschorsten ten laste nemen; in Wallonië raamt men de supplementaire kosten op 36 miljoen euro. Daarenboven zouden de OCMW’s nu onder meer deze categorie van steuntrekkers maar gemeenschapsdiensten moeten laten uitvoeren. En laat ons wel wezen. Ook ik ben van oordeel dat we diegenen die maandelijks een leefloon genieten (725,79 euro als alleenstaande en 967,72 euro als persoon met gezin ten laste) aan het werk moeten helpen. Maar dan niet om ze te stigmatiseren, maar wel om hen opnieuw een toekomst te geven. Want werk hebben is één van de basisbehoeften van elke mens. Het is ook één van de voorwaarden om zich gerespecteerd te voelen en om zelfredzaam te zijn. Maar ik pleit voor nuancering. Want het is overduidelijk dat deze categorie van mensen niet zonder omkadering aan de slag kunnen, hoe eenvoudig ook de uit te voeren werkzaamheden zouden zijn. Wij ondervinden dit dagelijks in het kader van de zogenaamde art. 60-tewerkstelling: wij moeten sommigen nog helpen om op tijd wakker te worden en soms gaan we ze zelfs aan de voordeur wakker bellen (want ze beantwoorden zo vroeg hun gsm niet). Wij moeten hen soms diets maken dat een borstel dient om te vegen en niet om te vechten. Misschien maak ik er een karikatuur van, maar de meest eenvoudige basisvaardigheden moeten er veelal nog worden ingepompt. En dat zal niet anders zijn met diegenen die we een gemeenschapsdienst laten uitvoeren. Een professionele begeleiding (iemand die zowel technische, als -vooral- psychologische vaardigheden heeft) is dus absoluut noodzakelijk, wil men vermijden dat het straatvuil de rioolkolken zou gaan verstoppen. En begeleiding kost geld! Wij rekenen op 50.000 euro voor het begeleiden van een ploeg van 4 mensen, werkingskosten en kledij inclusief. En zijn dat nuttige uitgaven? Ongetwijfeld, maar men moet er wel het geld voor hebben. En daar knelt juist te schoentje. Sommige maatregelen -zoals het terecht verstrengen van het toezicht op de naleving van de werkloosheidswetgeving – hebben een gunstig effect op de federale uitgaven, maar verleggen de lasten voor een groot gedeelte naar de lokale actoren. Deze worden daar niet voor gecompenseerd, waardoor federale besparingen voor een groot deel worden overgenomen door de OCMW’s. Hen daar dan bovenop nog eens “verplichten” om aanzienlijke budgetten te spenderen aan de begeleiding van die gemeenschapsdiensten, is van het goede te veel. Gemiddeld kregen in 2009 in België 90.528 mensen maandelijks een leefloon. Indien men 5% daarvan aan het werk zou zetten om straten en pleinen op te ruimen en gesteld zijnde dat men voldoende begeleidingspersoneel zou vinden -quod non-, dan kost dit aan de OCMW’s meer dan 60 miljoen euro/jaar aan begeleidings-, omkaderings-, werkingskosten, enz. Maar vermits het om eenvoudige werkjes gaat, zou men dit bedrag kunnen halveren, ervan uitgaande dat één persoon de begeleidingsklus wel kan klaren voor 8 steuntrekkers. Maar dan gaat het nog over 30 miljoen/jaar. De stelling dat steuntrekkers iets moeten teruggeven aan de samenleving, omdat die hen geld toestopt, kan dus voor onverwachte gevolgen zorgen. De keerzijde van de medaille zou immers kunnen zijn dat we allen nog dieper in onze geldbeugel moeten tasten.
Guido De Padt
OCWM-voorzitter Geraardsbergen (Open VLD)
Senator

Elio Di Rupo moet armoedebeleid tot het zijne maken

Marijke — Thu, 12 Aug 2010 07:53:32 +0000

“Echt fier op de “rijkdom” van onze burgers hoeven we dus in feite niet te zijn,…”

Kort voor de federale verkiezingen van juni 2010, was ik aanwezig op een persconferentie over het armoedebeleid. Een aantal politici mochten er kort het woord nemen en ik hoorde er Steven Vanackere, uittredend minister van Buitenlandse Zaken, pleiten voor een toekomstige eerste minister die het armoedebeleid tot het zijne moet maken. De bestrijding van de armoede zou een specifiek toegewezen bevoegdheid moeten worden van de nieuwe federale regeringsleider, aldus Steven. Dit kon op heel wat bijval van de aanwezigen rekenen. Maar moeten daar geen kanttekeningen bij gemaakt worden? De vaststelling dat in ons land één kind op de vijf, jonger dan zes jaar, opgroeit in armoede, is al even onrustwekkend als de veronderstelling dat een eerste minister een echte bevoegdheidsallocatie nodig zou hebben om zich ten volle in te laten met deze dramatische problematiek. Volgende cijfers moeten er ons immers toe aanzetten dat we met de bestrijding van het armoedebeleid ’s morgens zouden moeten opstaan en er ’s avonds onder de veren moeten mee kruipen. Niet alleen de Premier moet dat doen, maar àlle beleidsmakers, alle politici, alle gezagdragers, alle “levende krachten”, alle burgers! Net geen 17 procent van alle Belgische kinderen groeit dus op in een arm gezin, twaalf procent ervan wordt groot in een gezin met werkloze ouders. België is wat betreft armoede bij kinderen de vijfde slechtste leerling van de Europese klas. Ook het VN-Comité voor de Rechten van het Kind kwam in juni van dit jaar tot dezelfde conclusies. Volgens een Europese enquête 2008 leeft 14,7% van de Belgische bevolking onder de armoededrempel. In Vlaanderen loopt 10% van de bevolking een verhoogd armoederisico, in Wallonië loopt dit percentage op tot 19,5%. Het gaat hier over meer dan 1,5 miljoen personen (!). Eenoudergezinnen en laag geschoolden zijn de meest kwetsbare groepen. Volgens de Armoedebarometer 2010 is het armoederisico sinds 2005 constant gebleven op 15%. Geen verbetering dus over al die jaren en de vraag is: “waarom zijn we daar niet écht verontwaardigd over? Waarom gedogen we dat ?” Beseffen we wel dat het subjectief armoederisico (het gevoel de eindjes niet aan mekaar te kunnen knopen), na drie opeenvolgende dalingen, in 2008 is gestegen tot 22% ? Dit is het hoogste niveau voor de thans beschikbare jaren. Als OCMW-voorzitter worden wij dagelijks geconfronteerd met deze naakte, maar keiharde realiteit. Soms blijf je als politicus verweesd achter na de smeekbedes die men heeft aanhoord en waar je soms weinig soelaas kan aan bieden. En je bedenkt dan hoe onrechtvaardig het is dat de toekomst van iemand in grote mate wordt bepaald door de wieg waarin hij of zij geboren wordt. Dat het ontwikkelen van embryonale talenten daardoor volledig kan gefnuikt worden. Dat men niet alleen kansarm wordt ten gevolge van de aard van de gezinsbiotoop waarin men geboren wordt, maar dat het ook zo verdomd moeilijk om uit de kansarmoede te geraken. En dat dit vooral te wijten is aan het feit dat een kind vanaf de eerste levensjaren lichamelijk en verstandelijk wordt gevormd, waarbij de rol van de ouders ontzettend belangrijk is. Het fenomeen van de armoede die doorgegeven wordt van generatie op generatie is ontzettend schrijnend. Het is moeilijk te begrijpen dat een zogenaamd moderne verzorgingsmaatschappij niets of weinig doet aan het feit dat er nu kinderen van minder dan 10 jaar rondlopen waarvan, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan gezegd worden dat ze over pakweg 10 tot 15 jaar in de kansarmoede zullen belanden.

En daar is hij dan, die vicieuze cirkel die wellicht dé oorzaak is van het onvoldoende kunnen bestrijden van de armoedeproblematiek. Want laat ons wel zijn: lees bovenaan de armoedecijfers van de kinderen er nog eens op na en men beseft dat we voor een aartsmoeilijke opdracht staan. Kinderen uit arme gezinnen lopen immers meer kans om zelf arm te blijven. Zijn hun ouders bovendien werkloos, dan loopt dat risico op tot 75 procent. In schril contrast (alhoewel) met dit alles, staat de recente mare dat de Belgische gezinnen de rijkste zijn van Europa. Zij hebben een zeer groot vermogen, omdat ze veel sparen. De waarde van hun spaargeld en beleggingen is dubbel zo groot als het Belgisch bruto binnenlands product en ons gemiddeld gezinsspaarpotje bedraagt 156.000 euro. Maar ook hier moeten dus kanttekeningen bij gemaakt worden. Het zijn immers landen met een hoge overheidsschuld die meestal rijke gezinnen hebben. Deze wakkere gezinnen anticiperen op hogere taksen door veel geld in hun spaarpot te stoppen. Maar dat betekent evenzeer dat er veel minder consumptie en investeringen zijn, hetgeen een neerwaartse invloed heeft op de economische activiteit en op de werkgelegenheid. En dit betekent ook een stagnatie of zelfs opwaartse druk van het armoedepeil. Echt fier op de “rijkdom” van onze burgers hoeven we dus in feite niet te zijn, want dat bezit is blijkbaar in hoge mate geïnspireerd door angst voor de toekomst. De bestrijding van de armoede is een integrale en geïntegreerde opdracht. Elk beleidsniveau moet zijn verantwoordelijkheid opnemen. Zoals dat gebeurt met milieu-effectenrapporten of Kafka-toetsen, moet ook een armoede-effectrapportage toegepast worden op beleidsmaatregelen die men wil invoeren. Er zal aldus telkens een reflectie moeten gebeuren over de wijze waarop de besluitvorming het best rekening houdt met de draagkracht, mogelijkheden en toekomstperspectieven van mensen die in armoede leven. Het gevaar bestaat dat men zich daarbij vooral zou gaan fixeren op het inkomen, maar dat is slechts “kurieren am symptom”. Werk en onderwijs, daar moet m.i. heel hoog op ingezet worden. En laat ons ook het belang van de lokale overheden in dit grote verhaal niet uit het oog verliezen. Zij staan het dichtst bij de bevolking en zij zijn het die de problematiek het best kunnen inschatten.

Confucius drukte het ooit uit als volgt: “In een goed geregeerd land is armoede iets om je over te schamen”. Beste Elio, hang deze wijsheid voortaan boven uw bed.

Guido De Padt
Senator (Open VLD), vast lid van de Commissie Sociale Zaken
OCMW-Voorzitter Geraardsbergen

Le citoyen doit être au centre des préoccupations

mieke — Thu, 04 Mar 2010 13:59:48 +0000

Il faut oser penser sans a priori

mieke — Thu, 04 Mar 2010 13:58:10 +0000

Speaking note overlegplatform 12.02.2010

mieke — Thu, 25 Feb 2010 14:12:39 +0000

Geachte aanwezigen ,

Chers invités ,

Ik ben aangenaam verrast door jullie talrijke aanwezigheid, waarvoor mijn hartelijke dank.

Er zullen ongetwijfeld bij jullie nog heel wat vraagtekens zijn over mijn taak als Regeringscommissaris voor de interne audit van de federale overheidsdiensten en over de manier waarop ik deze wens in te vullen.

Laat ik jullie evenwel geruststellen. Ik heb geenszins de bedoeling om solo slim te spelen en wil jullie van bij de opstart van het fameuze project rond interne audit betrekken. Daarom heb ik bewust gekozen voor de oprichting van dit overlegplatform. Het is het platform van “de weg vooruit”, waar rekening wordt gehouden met wat is maar vooral wordt gewerkt aan wat moet komen.

Ik heb het genoegen gehad om jullie voorzitters te mogen ontmoeten en om aan de meeste van jullie diensten reeds een werkbezoek af te leggen. En eerlijk gezegd, ik ben aangenaam verrast.

Men had mij gewaarschuwd voor weerstand, terechte weerstand zou ik zeggen.

De invoering van systemen van interne controle en interne audit vergt immers niet alleen organisatorische aanpassingen, maar ook een cultuuromslag. En laat ons niet vergeten dat elke overheidsdienst reeds constant rond de oren wordt geslagen met allerhande controles en inspecties (controleur der vastleggingen, IF, Rekenhof, Minister van Begroting, Parlement).

De ervaringen op het terrein hebben mij evenwel intussen geleerd dat er een enorme goodwill bestaat om, samen met het Regeringscommissariaat en de FOD B&B, de verdere bouwstenen te leggen voor de ontwikkeling van een performant interne controlesysteem. Beter gezegd, beheersingssysteem, met als apotheose een evaluatie door een onafhankelijke interne auditdienst. Maar meer nog, ik heb in de praktijk kunnen vaststellen dat reeds heel wat van jullie diensten over al dan niet gestructureerde organisatie beheersingsystemen beschikken.

Want interne controle biedt ons een vizier op de toekomst. Het is geen controlesysteem zoals ik ze zonet heb geciteerd, maar het is de garantie dat je strategie en doelstellingen worden gerealiseerd.

Sans doute vous avez tous ressenti l’absence d’un Comité d’audit des autoritées fédérales comme un obstacle majeur.

Le législateur a notamment attribué un rôle crucial au comité d’audit lors de la mise en place des services d’audit internes.

Mais j’ai une bonne nouvelle à vous annoncer. Probablement à ce moment précis , le conseil des ministres approuvera la désignation des 7 membres de la CAAF. Sans aucun doute, un pas plus que historique.

Ook de opstart van dit overlegplatform beschouw ik als een mijlpaal. Ik herhaal dat het Regeringscommissariaat haar taak wil vervullen SAMEN met de 22 overheidsdiensten die binnen zijn audituniversum vallen. Participatie en respect voor de eigenheid van elke dienst zijn voor mij sleutelbegrippen bij de uitvoering van mijn wettelijke taak. Maar diversiteit betekent ook dat er verschillende ervaringen zijn en het samenbrengen ervan kan alleen maar verrijkend zijn. Het platform dat we hier vandaag opstarten is daarom ook een uitwisseling tussen technici.

U zal intussen gemerkt hebben dat er hier vandaag op het eerste zicht een aantal “vreemde eenden in de bijt zitten”. En ja, ik kijk naar de Korpschef van de Inspectie van Financiën en naar de vertegenwoordiger van het Rekenhof.

Dames en Heren, het is een bewuste en juiste keuze om deze instanties van bij het begin te betrekken bij ons project. Zij zijn immers, elk vanuit hun eigen finaliteit, onze partners en een onderdeel van de controle- en auditpuzzel.

En nu kom ik stilaan tot de essentie. Hoe kunnen wij ons mega-project aanpakken ?

Ik heb niet alleen reeds goed geluisterd naar jullie desiderata, maar ik heb mij ook reeds laten inlichten over de stand van zaken wat betreft interne controle en interne audit in jullie onderscheiden departementen. Niet door middel van infiltratiepraktijken maar aan de hand van de misschien oorspronkelijk niet zo gesmaakte vragenlijsten. Ik wens jullie vandaag persoonlijk nogmaals hartelijk te danken voor jullie medewerking hieraan.

Het antwoord op deze vragenlijsten geeft ons immers een bijzonder goed beeld over de stand van zaken en de behoeften op het terrein.

En wat kunnen we hieruit afleiden ?

Er is een behoefte aan een draaiboek inzake interne controle en aan een soort alfabet. Niet alleen voor beginners, maar ook voor de gevorderden onder jullie.

Het is niet dat er tot op heden nog geen handleidingen bestaan, maar niet op maat van de federale overheid.

Voorts bestaat een algemene behoefte aan individuele support en coaching in de voor sommigen nog onontgonnen en voor anderen reeds geëxploiteerde terreinen van interne controle en interne audit.

Ik noteer ook een nood aan basisopleiding en voortgezette opleiding in deze domeinen.

De vragenlijsten en werkbezoeken hebben mij tevens geleerd dat er een zekere “ongerustheid” bestaat over het toekomstig statuut van de auditoren.

En wie is er niet nieuwsgierig naar de vorderingen die zijn dienst al gemaakt heeft ? Wie zou niet graag eens de maturiteit van zijn dienst meten ?

Dames en Heren, de Regeringscommissaris zal voor dit alles een faciliterende rol opnemen, hetzij door zelf initiatieven te ontwikkelen hetzij door voorstellen te formuleren aan de FOD Ambtenarenzaken.

Maar we moeten ons samen focussen op de kern van de zaak en op de hoogste meerwaarde. We moeten ons vooral er zelf voor behoeden dat onze aanpak al te instrumentalistisch wordt.

Ikzelf beschik over een kabinet van 8 inhoudelijke gedreven medewerkers. Zij staan onvoorwaardelijk te uwer beschikking. Daarnaast kan u ook rekenen op de professionele ondersteuning van het bescheiden team van 4 mensen van Management Support van de FOD B&B.

Ik ben evenwel realistisch genoeg om te beseffen dat wij met deze bezetting niet aan al uw behoeften kunnen voldoen. Daarom zullen wij ook beroep doen op externe consultants.

La plate forme de concertation va jouer un rôle crucial dans la mise en place et l’optimalisation du projet du contrôle interne et d’audit interne.

Il n’incombe à mon avis pas au Commissaire du Gouvernement de stipuler unilatéralement quels sont vos besoins et comment y remédier.

Wij zijn er DOOR jullie en VOOR jullie.

De Padt wil uniforme aanpak fraude binnen de federale overheid

mieke — Thu, 21 Jan 2010 10:34:12 +0000

Regeringscommissaris Guido De Padt (Open VLD) wil de federale overheid een kader aanbieden voor de aanpak van (interne) fraude bij de verschillende administraties. Dat stelde hij tijdens een gedachtewisseling in de Commissie Financiën en Begroting in het federaal parlement op woensdag 20 januari 2010. “Er ontbreekt vandaag namelijk een algemeen raamwerk voor het vaststellen en gepast reageren op mogelijke interne fraude binnen de federale overheid. Bovendien zijn de bevoegdheden inzake de aanpak zeer versnipperd. Er is dus dringend nood aan coördinatie en daar wil ik werk van maken”, aldus De Padt.

In eerste instantie is er nood om risico’s en problemen op het vlak van integriteit gestructureerd aan te pakken. Dit kan ondermeer door frauderisicoanalyses uit voeren. Maar ook door het inbouwen van maatregelen in processen en structuren. Tot slot moeten ook acties en sensibilisering voorzien worden rondom waarden en normen. “Tot op heden is de focus te zeer gericht op repressie. Ik wil ook de noodzakelijke aandacht besteden aan preventie”, stelt de Regeringscommissaris. “Voorkomen is namelijk beter dan genezen”.

Daarnaast moet ook een kader voorzien worden dat voor alle ambtenaren bepaalt wat wel en niet gedaan mag worden wanneer een fout ontdekt wordt, zonder daarbij het eventuele gerechtelijk onderzoek te hinderen. “Dat is niet altijd een evidentie” merkt De Padt op. “Tot op heden ontbreekt in de regelgeving iedere concrete bepaling daaromtrent. Vandaar de noodzaak aan duidelijke afspraken. Hierin kan dan ook de rol van de auditdiensten vastgelegd worden.

Tijdens de gedachtewisseling gaf de Regeringscommissaris ook tekst en uitleg bij de andere elementen uit zijn actieplan om interne controle en audit ingang te laten vinden binnen de federale administratie. Zo wil hij ondermeer opleidingen voorzien, draaiboeken aanreiken, een overlegplatform oprichten …

De uitvoering van dit actieplan, samen met het bewerkstelligen van de noodzakelijke cultuuromslag, zijn uiteraard een project van lange adem. Gelukkig bleken de aanwezige parlementairen tijdens de gedachtewisseling overtuigd van de meerwaarde van het project “En terecht “, stelt De Padt. “De uitdagingen zijn groot, maar de winsten die het kan verwezenlijken zijn nog groter.“

Agendapunt

admin — Mon, 18 Jan 2010 13:44:15 +0000

Event Description:

Details

Event Date

01/18/2010

Event Time

20:00

Event Venue

Locatie

Event TimeZone

(GMT+1) Europe/Brussels